استراتژی کتمان حقیقت در حوادث ملی / چرا مسئولان واقعیت را به مردم نمی‌گویند؟

استراتژی کتمان حقیقت در حوادث ملی / چرا مسئولان واقعیت  را به مردم نمی‌گویند؟
کشتی سانچی که شامل 32 دریانورد و خدمه بوده ومیعانات گازی با خود حمل می کرد،چند روز پیش دچار آتش سوزی شد و پس از حدود 10 روز کش و قوس و آتش سوزی و انفجارهای پی در پی،در دریایی دور از وطن غرق شد و همه سرنشینان آن کشته شدند. صبح امروز شانگهای اعلام کرده همه خدمه کشتی همان روز نخست کشته شده اند. شائبه های زیادی در خصوص وضعیت نجات این نفتکش از ابتدا تاکنون مطرح شده است.
يکشنبه ۲۴ دی ۱۳۹۶
ساعت ۱۵:۴۰
کد مطلب: ۷۹۹۵
Share
مهم ترین پرسش فعلی این است که آیا دولتهای چین و ایران از ابتدا می دانستند همه خدمه نفتکش کشته شده اند و امیدواری بیهوده به چشم انتظاران و خانواده ها و عزیزانشان دادند یا واقعا نمی دانستند چه وضعیت و شرایطی حاکم است و تا لحظه آخر امیدوار ماندند و سپس اعلام کردند؟ امری که در مورد فاجعه پلاسکو و منا در مکه نیز رخ داد و پس از چندین روز ذره ذره اخبار کشته شدگان را اعلام می کردند و زجر بازماندگان را بیشتر می کردند.

در این زمینه حسن موسوی چلک رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران به " اسکان نيوز" عنوان می کند:"یک حادثه دریایی رخ داد و هیچ اطلاعات دقیقی در خصوص وضعیت آن وجود ندارد.در مورد کشته شدن این خدمه عزیز و افرادی که در حوادث مشابه چنین اتفاقی برایشان رخ می دهد،این تدبیر لازم است که به یک باره خبر کشته شدن سرنشینان آن اعلام نشود.خود چین هم تا امروز خبر مطمئنی در مورد زنده بودن یا نبودن خدمه ایرانی اعلام نکرد.در واقع زمانی که با قطعیت خبر کشته شدن اعلام نمی شود، نمی توان خبری را با قطعیت عنوان کرد.منطق برخورد با این اتفاقات به این صورت است".

چرا ربیعی حالا می گوید همه خدمه همان روز نخست کشته شده اند؟

اما ربیعی ظهر روز یکشنبه در مصاحبه ای اعلام کرده چینی ها از ابتدا گفتند کسی زنده نمانده است! در اینجا باید پرسید چرا اگر از ابتدا می دانستند به خانواده ها چیزی اعلام نکردند و آنها را در امیدواری زجر دهنده و کاذب نگه داشتند؟! چرا چین اگر از ابتدا این موضوع را اطلاع رسانی کرده تازه رسانه های ما امروز به صورت رسمی از شانگهای خبر می دهند؟دقیقا چه هدفی از این مسئله مد نظر بوده است؟

این آسیب شناس در ادامه به "اسکان نيوز"می گوید: منطقی آن است که همه تمهیدات لازم را اتخاذ کنند بعد اعلام کشته شدن را بدهند.آنها تا لحظه آخر امیدوار بودند که کسی زنده مانده باشد. شاید اگر ما هم جای آنها بودیم، همین کار را می کردیم.به نظرم این روش شیوه معمولی است که اتخاذ کرده اند.

او معتقد است: هدف مسئولان این نبوده که امیدواری اولیه بدهند و سپس خبر اصلی را بگویند.چون هیچ چیز در مورد میزان آن سانحه و شرایط آن نمی دانستند.در حالی که خانواده ها از انتقال احتمالی خدمه نفتکش به نقاط امن در فیلم های بازنشر شده صحبت می کردند،اما موسوی معتقد است با احتمالات نمی شود خبر قطعی کشته شدن را اعلام کرد. وی تاکید می کند:حتی زمانی که خبر قطعی در خصوص کشته شدن سرنشینان کشتی در چنین سوانحی را می دانند نیز با تمهیدات لازم باید خبر را اعلام کنند و نه به یک باره و شفاف و عریان.منطق مدیریت بحران، چنین رفتاری را ایجاب می کند.

از سویی دیگر بسیاری از مردم و خانواده های کشته شدگان کشتی سانچی معتقدند چینی ها در زمینه امدادرسانی به خدمه کشتی کوتاهی و کم کاری کردند و به موقع و درست با دولت ایران همکاری نکردند. اما موسوی می گوید: اگر برای کشور ما هم چنین اتفاقی رخ می داد، ما همین رفتار و عملکرد را در پیش می گرفتیم.سانحه در کشور دیگری رخ داده بود و آنها ساز و کارهای خودشان را دارند و همین طورنمی شد به سرعت اجازه ورود به ارتش ما را بدهند. برای ما هم پیش می آمد، ابتدا خودمان بحران را جمع و جور می کریم،سپس اگر نیاز بود از خود آن کشور کمک می گرفتیم.

اما گفته های موسوی پیش از اظهارات ربیعی بوده و حرفهای ربیعی در خصوص اطلاع داشتن از کشته شدن خدمه از همان روز نخست نشان می دهد همه چیز را با قطعیت می دانستند و به عمد به خانواده ها و رسانه ها به موقع اعلام نکرده اند.

اگر قایق ها سالم می ماندند خدمه می توانستند نجات پیدا کنند

یک دریانورد نیز در گفتگو با "اسکان نيوز" در خصوص وضعیت فنی این نفتکش و اینکه آیا راه نجاتی برای سرنشینان کشتی وجود داشته است یا خیر می گوید:کشتی ها یا باید قایق نجات در عقب داشته باشند که گنجایش همه سرنشینان را داشته باشد یا یک قایق نجات در هر طرف که هر کدام گنجایش همه سرنشینان و خدمه را داشته باشد.تصاویری که روز نخست از نفتکش سانچی منتشر شد،نشان می دهد که یکی از قایق ها نیست.شواهد اولیه حاکی از آن بود که آن قایق با جرثقیل به پایین داده شده است، اما از دور و صرفا از روی تصاویر نمی توان در مورد اتفاقی که برای قایق های نجات رخ داده مطمئن شد.

وی ادامه می دهد: قایق ها آذوقه و آب برای چندین روز دارند.بنزین هم برای چند ساعت در آن موجود است که بتوانند به حد کافی از کشتی دور شوند.همچنین به سیستم هایی متصل هستند که بتوانند به ماهواره سیگنال بفرستند.با توجه به فاصله ای که این نفتکش از ساحل داشته است،بعید نبود که بتوانند زود سرنشینان را پیدا کنند،ممکن بود یکی دو روزی طول بکشد،اما هیچ سیگنالی هم دریافت نشد. بر این اساس می توان این احتمال را داد که قایق پایین آمده و به داخل آب انداخته شده ولی نتوانسته به سرعت خودش را از کشتی و حرارت بالای آن دور کند و با همان انفجارهای اولیه غافلگیر شده است.

امید به زنده بودن خدمه پس از ده روز اظهار نظر بسیار عجیبی بود

این دریانورد تاکید می کند: اینکه افراد خدمه داخل کشتی مانده باشند و در این 10 روز زنده مانده باشند،بسیار ادعای عجیب و غریبی بود و در عجبم چرا افراد مطلع فنی از همان ابتدا این را مطرح نکردند و در رسانه ها امیدواری بیهود تزریق کردند؟! خوب است که فرد امیدوار باشد، زمانی که پای جان آدمی زاد در میان است،تا لحظه آخر که کشتی روی آب است و اجساد پیدا نشده و کشتی تسلیم نشده، می توان امیدوار بود که خبری جدید از وضعیت آتش سوزی نفتکش بیاید،ولی امید به زنده بودن پس از روزها، اغراق محض بود.

او تصریح می کند:سر مهندس آن کشتی از دوستانم بود.وقتی خبر و وضعیت همسرش را دیدم آن قدر حالم بد بود که دیگر توان پیگیری اخبارش را نداشتم. با این امیدواری های کاذب و بیهوده و شل کن، سفت کن ها ببینید چه بلایی بر سر خانواده ها آوردند.

چین بهتر از این نمی توانست اقدام کند

وی در خصوص اینکه آیا معتقد است چین در امدادرسانی و خاموش کردن آتش نفتکش تعلل وکم کاری کرده است می گوید:اینکه برخیها معتقدند چین، بازی در آورده، به نظرم اظهار نظر فنی در این زمینه نیست.من هنوز در جریان جزئیات این حادثه نیستم، اما بر اساس شغل فعلیم که ارزیابی خسارات دریایی است و حوادث بسیاری می بینم،بعید می دانم چین بهتر از این می توانست عمل کند.

وی خاطرنشان می کند: این صحبتی که درباره منفعت چین از خاموش شدن آتش به خاطر آلوده شدن محیط زیستش مطرح می کنند، نمی تواند چندان صحت داشته باشد.زیرا بار آن نفتکش میعانات گازی بوده و فرار است و سریع در هوا بخار می شود، در نتیجه آب را آلوده نمی کند. در واقع آلودگی محیط زیست آن کشتی، توسط یکی از بهترین های دنیا تحت پوشش بوده که به آن p and club می گویند و در همه دنیا مرسوم است و در همه حوادث فورا حاضر می شود و نقش آفرینی می کند. این کارشناس همچنین حضور کارشناس های خودمان و ارتش و تکاوران ما داخل کشتی را شوی رسانه ای می داند. او می گوید:من نمی دانم ضوابط چین چقدر اجازه حضور نیروهای ایرانی به داخل کشتی را می داده است، اما همین p and club ها که ماهیت بین المللی دارند، شریک تجاری مالک کشتی محسوب می شوند و در خصوص خاموش کردن آتش مشارکت می کنند.

نقطه امن در کشتی وجود ندارد،فقط موتورخانه برای چند ساعت ضد حریق است

این ارزیاب خسارت‌های کشتی به هنگام حوادث، در خصوص اینکه آیا فضای امنی برای پناه گرفتن خدمه در کشتی وجود دارد که بتوانند هنگام آتش سوزی در آنجا پنهان شوند و سپس از آنجا به دریا دسترسی داشته باشند، بیان می کند:جایی به نام نقطه امن در کشتی وجود ندارد. فقط در ساختمان کشتی، دیوارهایی هست که به آن bulkhead می گویند، در آنها درهایی وجود دارد که ضد حریق هستند. آن هم منوط به اینکه همه درها بسته باشند تا حرارتی به داخل نیاید.

در واقع تمام محوطه موتورخانه کشتی این گونه است. اما ضد حریق هم به آن معنا نیست که بیرون از آنجا جهنم آتش باشد و داخل آن بتوان راحت پناه گرفت. هر کدام از این ها میزان مقاومتی در برابر آتش دارند. مثلا مشخص است که در فلان میزان حرارت، چقدر دیواره دوام می آورد. هیچ یک از این مقاومتها مثلا یک هفته نیست. نهایتا یک روز دوام می آورد.ضمن اینکه در این یک روز هم باید از روزنه ای هوا بیاید تا بتوان نفس کشید.چیزی که در تصاویر منتشره موجود است، چنین روزنه ای وجود ندارد.وی با تجربه چندین ساله دریانوردی و اقیانوس پیمایی و سپس بازرس کشتی و ارزیاب خسارات کشتی بودن عنوان می کند این نکته هیچ گاه از سوی خدمه کشتی ها رعایت نمی شده است.

نکته عجیب اینجاست که چرا یک کارشناس فنی در امور کشتی بانی یا دریانورد ظرف این ده روز اطلاعات فنی این چنینی را به خانواده ها نداده تا کسی بیهوده امیدوار نماند و دقیقا مطلع شود چه اتفاقاتی رخ داده است. این ارزیاب خسارات دریایی در ادامه عنوان می کند: یک کشتی دیگر در همان حوالی بوده که آن را برای بررسی وضعیت نفتکش آتش گرفته می فرستند، اما حرارت به حدی بالا بوده که کشتی نتوانسته به آنجا نزدیک شود و اطلاعاتی کسب کند.

پیام های دروغ به همکاران مبنی بر سلامت خدمه رد و بدل می شد

این دریانورد عنوان می کند: دائم پیام های امیدوار کننده دروغ بود که برخی از نفتی ها در بدنه شرکت منتشر می کردند. دائم می گفتند آنها نجات پیدا کرده اند،حالشان خوب است،اما هیچ سیگنال ماهواره ای و پیغامی از سوی آنها دریافت نمی شد.این ارزیاب خسارات تاکید می کند:من کسانی که سعی می کنند بارقه های امید را زنده نگه دارند را درک می کنم، اما در این میان برخی ها دروغ های شاخ دار می گفتند و نمی دانم چرا برخی از فنی ها باور می کردند! دائم از این پیام ها بود که بین همکاران رد و بدل می شد مبنی بر اینکه:فلانی به همسرش ایمیل زده! فلانی به مادرش خبر داده. فلانی حالش خوب است.نمی خواهم مستقیما کسی را مورد هدف قرار دهم و بگویم با قصد و غرض این اتفاقات رخ می داد، اما چنین پیغام های دروغی مبنی بر سلامت بودن خدمه نفتکش، نمی تواند به اشتباه منتشر شود.

او تاکید می کند: با تجربه ای که من در این زمینه دارم،برایم مثل روز روشن بود که چنانچه خدمه نجات پیدا کرده باشند،باید بیرون از کشتی باشند و در قایق های نجات قرار گرفته باشند.زیرا نمی توانستند داخل آب هم بپرند. آب آن منطقه بسیار سرد است و فرد بیش از چند ساعت دوام نمی آورد.

وی معتقد است نفت کش، ناوگان بسیار امن و کم خسارتی است.در چنین ناوگانی مطلقا چنین سابقه ای قبلا وجود نداشته است و در واقع تلفات و خسارات این نفتکش بی سابقه بوده است.

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط “اسکان نیوز” در سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیرمرتبط باشد منتشر نخواهد شد.