کد QR مطلبدریافت لینک صفحه با کد QR

تپه عیلامی «تل برمی» در نبرد نابرابر با لوله‌های گاز/ شورای تأمین و فرمانداری رامهرمز برای تخریب محوطه تاریخی چه پاسخی دارند؟

13 بهمن 1397 ساعت 16:31


اسکان نیوز- مریم اطیابی: چهارشنبه شب فعالان میراث فرهنگی خوزستان خبر دادند که اداره گاز شبانه مشغول حفاری برای لوله‌گذاری در تپه دوره عیلامی، «تُل بُرمی» رامهرمز است.

بلافاصله خبرنگار اسکان نیوز با رحمت الله رئوف مدیر کل دفتر عملکرد بازرسی و پاسخگویی سازمان میراث فرهنگی و هادی احمدی مدیرکل حفظ و احیاء بناها، بافت‌ها و محوطه‌های تاریخی تماس گرفت و آنها قول پیگیری دادند و اندکی بعد دستور توقف عملیات صادر شد.

روز پنج‌شنبه هم محمد حسین ارسطوزاده معاون میراث فرهنگی استان خوزستان با دو کارشناس در محل حضور یافت و دستور ارائه گزارش را صادر کرد. و یگان حفاظت میراث فرهنگی هم در محل مستقر شد.

بنا به اطلاعات واصله قرار است سمن‌های فعال میراث فرهنگی خوزستان هم در نامه‌ای خطاب به حسن روحانی رییس جمهوری، علی اصغر مونسان رییس سازمان میراث فرهنگی و محمد حسن طالبیان معاون میراث فرهنگی خواستار تعیین تکلیف وضعیف تپه باستانی «تل برمی» شوند.

از سویی قرار است بخش حقوقی میراث فرهنگی استان خوزستان در نامه‌ای خطاب به سید محسن دلبری مدیرکل هماهنگی امور استانهای سازمان میراث فرهنگی و غلامرضا شریعتی استاندار بر لزوم حفاظت از این تپه و عدم صدور مجوز عبور لوله از روی این عرصه تاریخی تأکید کند. همچنین از استاندار خواسته شود تا به فرماندار رامهرمز که از طریق شورای تأمین درصدد صدور مجوز عبور لوله گاز و به تبع آن تخریب تپه تاریخی بوده است، اخطار داده شود.

همچنین بخش حقوقی میراث فرهنگی استان خوزستان قرار است شکواییه‌ای علیه اداره گاز به مقامات قضایی ارسال کند.

پیش‌تر خبرنگار اسکان نیوز به نامه‌ای دست یافته بود که در آن محمد علی نژاد رییس اداره میراث فرهنگی رامهرمز در نامه‌ای به تاریخ ۳ مهرماه و به شماره ۳۷۶۵/۱۱۸/۹۷۳ خطاب به علیرضا ایزدی رییس وقت اداره کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری خوزستان درخواست کرده تا با عبور خط لوله گاز در روستای تل برمی طبق شرایط هشتگانه‌ای موافقت شود چرا که شورای تأمین شهرستان رامهرمز و فرمانداری این شهرستان بر گازرسانی و نصب منبع آب روستای یاد شده راغب بودند.

این نامه به امضا فرمانداری، بخشداری مرکزی، بنیاد مسکن انقلاب اسلامی، اداره آبفای روستایی، اداره برق، اداره گاز ، جهاد کشاورزی، اداره اوقاف، مخابرات، دهیار روستا، و شورای روستا رسیده بود و تنها میراث فرهنگی و دادستان آن را امضا نکرده‌ بودند که با رسانه‌ای شدن موضوع میراث فرهنگی هم تاکنون این نامه را امضا نکرده است.

به گزارش اسکان نیوز؛ در زمان دولت احمدی‌نژاد که جعفر حجازی استاندار خوزستان بود (بین سال‌های ۸۶ تا ۹۲) و صادق محمدی مدیر اداره کل میراث فرهنگی خوزستان، تفاهم‌نامه‌ای بین استانداری و میراث فرهنگی صورت گرفت که استانداری برای ساکنین این روستا مکان‌یابی جدید کند و این روستا از روی عرصه کاملاً برداشته شود. اما مدیران بعدی هرگز پیگیر این موضوع نشدند و به جای آن با مدیران عمرانی توافق کردند و در مقاطع مختلف آب و برق و سایر امکانات را به روستای مذکور سرازیر کردند. منطقه مورد نظر به شکلی است که چند سال پیش در حفاری‌های چاه فاضلاب به تبلتهای عیلامی برخورد شد و این تبلت‌ها به فرمانداری تحویل داده شد و سپس روانه میراث فرهنگی شد.

حال پرسش این است که وقتی در استانداری معاونتی به نام مدیریت بحران وجود دارد که روستاهای مشکل‌زا (مثلاً روستایی که در معرض خطر رانش زمین است ) را جابه جا می‌کند و وزارت مسکن و شهرسازی موظف می‌شود که برای ساکنان این روستاها مکان‌یابی کند چرا تا کنون اقدامی برای روستاهایی که روی محوطه‌های تاریخی قرار دارند، انجام نشده است و از آنها به عنوان بحران هویت ملی و آسیب زا به حوزه فرهنگ و تاریخ یاد نشده و برای جابه جایی آن‌ها هم تأمین اعتبار نشده است؟

از سویی تصویب گازکشی تضمین سکونت دائم در این منطقه است در صورتی که این روستا با 170 خانوار و جمعیتی حدود 500 تا 700 نفر سال‌هاست که باید جابه جا می‌شد.

همچنین چرا یکبار میراث فرهنگی استان خوزستان هزینه نمی‌کند و 5 بنای روی عرصه را با هم نمی‌خرد و یک تیم کاوش به محل نمی‌فرستد تا بخشی از بقایای این تپه تاریخی بیرون بیاید و به تمام این ماجراها خاتمه دهد. درست مانند اتفاقی که در جندی شاپور رخ داد. هرچند محوطه‌ی از دل خاک بیرون آمده در جندی شاپور متعلق به دوره اسلامی است و هنوز به آثار پیش از اسلام دست نیافته‌اند اما همین کشف باعث شد تا توجه رسانه و گردشگران و مسوولان به آن سو جلب شود و سکوت شهرداری و اداره کشاورزی را فرابگیرد و دیگر کسی طرح تخریب در سر نپروراند و دادستان هم از میراث فرهنگی دفاع کند.

چرا یک بار برای همیشه تکلیف تپه باستانی تل برمی روشن نمی‌شود؟ و پرسش دیگر آن که فرمانداری چرا به جای تمرکز بر روی جابه‌جایی به دنبال مصوبه‌ای است که متضمن تخریب یک محوطه باستانی است؟ همچنین با توجه به اتفاقات رخ داده در شوش و جوبجی و تل برمی پرسش اساسی از مسوولان میراث فرهنگی استان و ستاد این است که چرا چنین رفتار‌های غیرقانونی را پذیرا می‌شوید که آثار تاریخی یکی پس از دیگری عرصه تاخ و تاز سوداگران طرح‌های عمرانی قرار گیرد؟ استانداری دست کم در سال دوبار تشکیل جلسه شورای تأمین می‌دهد، هر دو الی سه ماه هم تشکیل جلسه شورای اداری می‌دهد. سالی دو جلسه هم سمن‌ها و انجمن‌های فعال حوزه میراث فرهنگی می‌توانند با استاندار داشته باشد، آیا تعداد این جلسات برای توجیه طرح‌های حفاظت میراث فرهنگی کم است یا مسوولان میراث فرهنگی حفظ بقای خود را بر هر نفع دیگری برای کشور که تضمین کننده حفظ تاریخ این آب و خاک باشد، ترجیح می‌دهند؟!
 

حضور مسوولان میراث فرهنگی استان خوزستان ارسطو زاده، شیخی، اسکندری، فرماندار رامهرمز در تل برمی
 
به گزارش اسکان‌نیوز؛ تل برمی یا برمک محوطه‌ای باستانی و بازمانده از دوره‌ عیلامی در جنوب شهر رامهرمز و نزدیکی آبادی کیمه است که در سال ۱۳۴۷ به ثبت ملی رسیده است. الیزابت کارتر و هنری رایت و علی اکبر سرافراز پیش از انقلاب و در سال ۱۳۹۳ در دو فصل لیلی نیاکان به منظور تعیین عرصه و حریم در این تپه باستانی کاوش انجام داده‌اند. هر چند این تپه به ثبت ملی رسیده اما وجود ساخت و سازهای بی‌رویه، تاسیس کانال‌های فاضلاب، احداث خطوط لوله آب و جاده‌های دسترسی، حفاری‌های غیر مجاز پی در پی و عدم تخصیص بودجه مناسب از سوی استانداری به اداره میراث فرهنگی رامهرمز جهت تملک این اراضی، هر یک به نحوی طی سال‌های متمادی؛ باعث تخریب و صدمه زدن به محوطه باستانی تل شده است.

در چند سال گذشته از محوطه تل برمی تعدادی کتیبه به دست آمده از جمله یک کتیبه سنگی به خط میخی متعلق به (هزاره چهارم پیش از میلاد)، دو آجر نوشته به خط میخی یکی متعلق به«اونتاش ـ ناپیرشاه» پادشاه قدرتمند دوره عیلامی میانه و سازنده «زیگورات چغازنبیل» و دیگری کتیبه عیلامی نو ـ بر آجر نوشته‌ای که حکایت از بازسازی معبدی به فرمان «شیلهاک اینشوشیناک» قدرتمندترین پادشاه سلسله «شوتروکیدها» در دوره عیلامی میانه است. همچنین گِل نوشته‌ای به دست آمده که به دلیل کوچکی، زیاد نمی توان آن را قرائت کرد اما از روی نوع نوشتار آن را به دوره «عیلام نو» منسوب می‌کنند. کتیبه‌‌ای هم سال ۱۳۷۱ در منطقه‌ تل برمی کشف شد و به دوره‌ ایلامی متعلق است، اکنون در موزه‌ شوش نگهداری می‌شود. رمزگشایی کتیبه را دکتر مفیدی انجام داد و جایگاه این کتیبه شهری به نام «هوخ نور» یا «هور نور» نام‌گذاری شد. کشف این آثار توانسته بخشی از تاریخ رامهرمز مخصوصاٌ در دوره عیلامی را مشخص کند. دو سال پیش هم خط نوشته‌هایی کشف شد که در موزه رامهرمز نگهداری می‌شود.
 
عیلامیان در شوش همزمان با سومری‌ها در بین‌النهرین نخستین ملتی بودند که توانستند اولین شهرها را پایه گذاری کنند و بشر را وارد مرحله نوینی از زندگی سیاسی ـ اجتماعی کنند. زندگی شهری ممکن نمی‌بود اگر این دو ملت موفق نمی‌شدند. خطی را که عیلامیان اختراع کردند امروزه پروتو عیلامی می‌نامند.
 
امروزه به کمک تُل برمی این امکان ممکن شده که الگوی رابطه متقابل سرزمین مرتفع (= انشان) و سرزمین کم ارتفاع (= شوش) در زمانی طولانی در یک ناحیه واسط میان پایتخت‌های عیلام باستان ـ شوش و اَنشان ـ را پیگیری کرد. به این خاطر است که بررسی داده‌های رامهرمز اهمیت تاریخی فزاینده‌ای یافته‌اند. دشت رامهرمز دسترس پذیرترین رشته ارتباط دهنده سرزمین کم ارتفاع خوزستان به سرزمین مرتفع مرکز فارس (اَنشان) است. این ناحیه در حاشیه دشت خوزستان تقریبا در میانه راه «سوزیانا» به «اَنشان» است. موقعیت دشت رامهرمز این امر را القا می‌کند که در نتیجه افزایش مبادلات میان دشت خوزستان و سرزمین مرتفع فارس جمعیت در «تل برمی» افزایش چشمگیری یافته است.
 
مهمترین استقرار جمعیتی در شرق خوزستان در هزاره سوم پیش از میلاد در تل برمی شکل گرفته است. داده‌های باستان شناسی از وجود یک شهر مهم (در نیمه دوم هزاره سوم پیش از میلاد) در «تل برمی» حکایت می‌کنند. تا کنون هیچ معبد یا ساختار شهری متعلق به هزاره سوم پیش از میلاد در حوزه تمدن عیلام حفاری و مطالعه نشده است. کاوش‌های باستان شناسی در «تل برمی» می‌توانند، اطلاعات منحصر بفردی در خصوص معماری مذهبی و شهری سرزمین ایران (در هزاره سوم پیش از میلاد) ارایه بدهند.

در دوره عیلام میانه (هزاره دوم پیش از میلاد) بخش اعظم جمعیت دشت رامهرمز در شهر مرکزی که امروزه بقایای آن به«تل برمی» معروف است زندگی می‌کردند. در این دوره ساختمان های عمومی و مناطق مسکونی این شهر«تل برمی» ۱۸ هکتار را شامل می‌شدند. وسعت استقرار شناسایی نشده در غرب رامهرمز در دوره عیلام میانه شامل موراواچه، زرینی، زاهری و تپه ای در شرق رودخانه «الله» هستند. مطالعات انجام گرفته در دشت مرکزی مکان دیگری متعلق به (هزاره دوم پیش از میلاد) را گزارش نکرده‌اند. این نگرانی وجود دارد که این محوطه‌ها توسط باغ‌ها و خانه‌های رامهرمز برای همیشه مدفون شده باشند. در دوره عیلام نو (هزاره اول پیش از میلاد) عیلامی‌ها که از غرب تحت فشار آشوری‌ها بودند، در شمال توسط مادها و در شرق توسط پارس‌ها به رامهرمز و دره‌های بهبهان پناه آوردند . دشت حاصل خیزی که می‌توانست جمعیت قابل توجهی را درخود جای دهد. پس از دوره‌ «عیلام نو» شواهد استقرار جمعیت در دشت رامهرمز محدود است. در طی دوره هخامنشی و سلوکی استقرار محدود اما ممتدی را در مرکز عیلام میانه و نو یعنی «تل برمی» و «تل غدیر» می‌توان مشاهده کرد. در طول دوره پارتی و ساسانی هم استقرار گسترده و بی‌سابقه ای در دشت رامهرمز مشاهده شده است . جایگاه «تل برمی» دراین دوره‌ها نیز بسیارقابل توجه است.


کد مطلب: 17365

آدرس مطلب :
http://www.eskannews.com/report/17365/تپه-عیلامی-تل-برمی-نبرد-نابرابر-لوله-های-گاز-شورای-تأمین-فرمانداری-رامهرمز-تخریب-محوطه-تاریخی-پاسخی

اسکان
  http://www.eskannews.com